Men zegt wel eens dat wie lang genoeg op internet rondsurft uiteindelijk weer bij zichzelf uitkomt.  Dat is precies wat er vandaag met mij gebeurd is: plots kreeg ik een Facebook-verzoek om vriend te worden van... Maarten Schenk!

Neen, ik had mezelf niet per ongeluk een uitnodiging gestuurd, en ik was ook niet in één of andere alternate reality timewarp terechtgekomen.  Het was zelfs geen bug in Facebook.

Er bestaat nog een Maarten Schenk, en hij woont in Amersfoort!  Blijkbaar schrijft hij poëzie en doet hij ook dingen met film en documentaires.

Ik wist van Wikipedia dat er ooit nog een Maarten Schenk is geweest in de zestiende eeuw.  Hij lijkt zelfs een beetje op mij, vooral de baard dan:

De man was blijkbaar een berucht legeraanvoerder en kwam ook op militaire wijze aan zijn einde: hij verdronk door het gewicht van zijn harnas bij een mislukte aanval over een rivier.

Toen ik daarstraks via Facebook met de andere Maarten Schenk aan het mailen was, wist die mij te vertellen dat hij een idee had voor een documentaire over onze illustere voorganger, en of ik misschien interesse had om mee te doen.  Zeer zeker, al is het alleen maar om meer Maartens Schenken in de eindgeneriek te hebben :-)

Wie heeft er nog 'dubbelgangers' van zichzelf op Facebook of elders ontdekt?

Ik zal hier normaal niet zo snel een boekbespreking zetten, maar voor dit boek maak ik een uitzondering, gewoon omdat ik het zo goed vond. "Jennifer Morgue" is een vervolg op "The Atrocity Archive", en daarom is het mischien best als ik eerst even de wereld schets waarin het boek zich afspeelt.

Stel dat magie echt bestaat, maar dat het eigenlijk een vorm van extreme wiskunde is, en dus beheersbaar en bestuurbaar met computers.  Stel dat de Britse geheime dienst hier achter kwam tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen men voor het eerst computers begon in te zetten om vijandelijke codes te kraken.  Stel dat men dit alles uiterst geheim heeft gehouden en dat een officiëel niet bestaande dienst is opgericht om het land en de mensheid te beschermen tegen alle occulte en magische bedreigingen en tegelijk ervoor te zorgen dat dit alles niet uitlekt.

Welkom in de wereld van Bob Howard, een IT geek die per ongeluk een wiskundig bewijs ontdekte waardoor hij door The Laundry (het agentschap in kwestie) wordt opgemerkt en gedwongen werdt om dienst te nemen. Wat volgt is een reeks avonturen die een mix vormen van kantoorintriges, het leven zoals het is: ambtenaren, horror, magie, internationale spionnage en IT problemen.

(Over IT wordt in de inleiding overigens gezegd dat de gelijkenissen met magie treffend zijn: het veld wordt beheerst door specialisen die allerlei occulte formules neerschrijven die exact juist moeten zijn, want het kleinste foutje kan enorme gevolgen hebben.  Meestal hebben de chefs en bazen ook geen idee van hoe het allemaal precies werkt, wat hen een makkelijke prooi maakt voor bedriegers, goochelaars en andere marketeers en consultants.)

Wat me vooral aansprak (naast de vlotte vertelstijl, de leuke intriges en het verweven van het verhaal met bestaande, echte gebeurtenissen) was het realisme van het IT-gebeuren in het boek.  Ja, er wordt gehackt en er worden technische dingen gedaan met computers, maar zonder Hollywood-achtige gimicks.  Vista vs. XP, keyloggers, IP tracking, Slashdot lezen, pizza eten, tetris spelen op een Treo, dodelijk vervelende PowerPoint presentaties: het zit er allemaal in.  Op een bepaald moment onthult Bob Howard zelfs dat zijn 'middle initials' O.F. zijn, en dit midden in een hack-sessie om iets grondig te saboteren.  Als je die referentie 'hebt' dan ben je ongetwijfeld een echte geek en is dit boek een aanrader.

Specifiek over Jennifer Morgue kan ik nog zeggen dat er een stevige laag Bond-pastiche over het geheel wordt gegoten, compleet met evil supervillain, mega-jacht en vodka-martini's in een exotisch casino, en dat dit alles zelfs een rol speelt in de plot, wat het allemaal nog leuker maakt.  Charles Stross (de auteur) heerst!

Via mijn bezoekersstatistieken op deze blog terecht gekomen, en dan meer bepaald op dit bericht, met als titel Oefening205.01.21.  Het lijkt wel één of ander school- of huiswerkproject waarbij de schrijver van de blog als opdracht heeft gekregen om blogs te bezoeken en te bespreken.

Blogologie omscheef hij als volgt (kleur mee overgenomen):

Is een weblog van een deelnemer van een kwisgroep “De Freelancers”.

Tja... Dat is wel waar natuurlijk.  Maar in de comments gaf ik hem toch deze tip (momenteel nog in moderatie):

Is dit een soort schoolproject of zo?

Er is meer te vinden over wat voor een weblog Blogologie is hoor. Lid van ‘een kwisgroep “De Freelancers”‘ is niet echt een goeie omschrijving, denk ik, en ik vrees dat je er niet echt veel punten mee gaat halen

Tip: klik eens op de link ‘Over mezelf’ op de site

Groeten,
Maarten Schenk

P.S.: Heb je meteen weer wat bijgeleerd over bloggen, namelijk dat het publiek kan reageren en dat dit soms erg verrassend kan zijn, want je weet nooit wie er mee leest

Ondertussen is de omschrijving van Blogologie lichtjes aangepast.  Er staat nu:

Is een weblog van een deelnemer van een kwisgroep “De Freelancers”. Hij is tevens werkzaam bij Six Apart als verantwoordelijke voor support en localisation van Movable Type in Europa en contactpersoon voor Benelux. 

De eindbeoordeling vond ik streng maar rechtvaardig:

Voor mij is deze weblog niet heel speciaal, maar wel leuk om te lezen en ik vond er ook grappige cartoons in terug. Dit vond ik het toffste. Ik geef deze een score 7.

Bedankt!

Oh, en ik denk ook dat ik de site met oefeningen heb gevonden waar deze persoon vandaan kwam...

Ze hadden het ons via een interne memo vorige week al laten weten, maar nu is het ook officieel bekend gemaakt: Six Apart heeft Pownce (een soort Twitter-kloon) overgenomen, en gaat nu de dienst sluiten.  De deal is vooral bedoeld om de mensen achter Pownce in huis te halen, niet zozeer om de service zelf binnen te brengen.  Pownce werd opgericht door o.a. Kevin Rose van Digg, en was bedoeld als een soort Twitter met meer features (zoals file-transfers, kalenders etc.), maar de dienst kwam nooit echt van de grond. 

Een collega wees me op deze nieuwe site: It Died (powered by Movable Type).  Het is een overzicht van allerlei hosted diensten op internet die er mee ophouden of opgehouden zijn.  Onder andere ook Sandy, mijn privésecretaresse, snif!

Omdat er nu (maandag, 8.55) nog steeds niets over 'Cremgate' op de website van Pieter De Crem staat, toch een paar puntjes ter verdediging van de man.  (Hoe ver is het gekomen dat een 'gevaarlijke blogger' de reputatie van zo'n man moet verdedigen, overigens?  En dat is de minister die ons land moet verdedigen...)

In principe zijn er vier dingen die De Crem (of zijn entourage) te verwijten waren:

• Openbare dronkenschap
• Nutteloze verplaatsingen op kosten van de belastingbetaler
• Een 'klokkenluider' doen ontslaan door een telefoontje
• Liegen over dat telefoontje

Dat eerste item is voor mij een privézaak, zolang hij niet achter het stuur kruipt en het buiten de 'diensturen' was. Bovendien is er buiten één getuige geen verder bewijs van, al is het een overtuigende getuige. Dat tweede item is ook niet bewezen, hoewel zijn verdediging erg zwak klonk (mechanisch een lijst afspraken opdreunen in het parlement) en hij het ook niet ontkende (toch nergens in het verslag van het vragenuurtje in het parlement, hoewel het hem daar letterlijk werd gevraagd).  Het derde item kan verantwoord worden, daar is zelfs Nathalie Lubbe Bakker het mee eens:

Uiteraard verwijt ik mijn vorige patron niks. Het is zijn zaak en hij moet deze runnen zoals hij  denkt dat goed te doen…Wanneer hij een telefoontje krijgt van ‘hogergeplaatste heren’ die het niet op prijs stellen dat hun bezoek op een blog omgeschreven wordt, is hij daar waarschijnlijk van geschrokken. Dat hij niet graag heeft dat er zulke publiciteit over zijn zaak in de media verschijnt is eveneens te begrijpen…

Enkel het vierde item is lastig, maar had door een ietwat competente communicatiespecialist zo onder de mat geveegd kunnen worden ("Ik wist niet van dat telefoontje", "het was een medewerker"...)

"When you're in a hole, stop digging!" (Amerikaans gezegde)

Op dat moment had Pieter De Crem beter bovenstaand advies gevolgd.  Schade beperken, fouten toegeven, mister Nice Guy uithangen.  Maar dat deed hij niet, hij trapte na en gooide een stevige knuppel in het bloggershoenderhok, met het gekende resultaat.

Al moet ik toch nog iets kwijt over dat resultaat.  Momenteel doen volgende verwijten de ronde in de blogosfeer:

• De Crem heeft een probleem met vrijheid van meningsuiting
• Het drinkgelag was op kosten van de belastingbetaler
• Er is ook een 'foto' van de drinkende minister met een spottend onderschrift

Deze zaken staan niet op obscure blogjes.  Alle drie deze items komen bijvoorbeeld aan bod in dit bericht op GeenStijl, één van de grootste, zoniet de grootste, weblog van Nederland.

Het eerste puntje valt moeilijk te weerleggen, gezien zijn uitspraken, maar voor zijn reputatie was het beter geweest als hij z'n mond had gehouden.  Dat het drinkgelag op kosten van de Belgische staat was, is niet bewezen en wordt ook nergens uit primair bronnenmateriaal bevestigd.  Maar het wordt er makkelijk bijverteld om het verhaal smeuïger te maken.  En de foto is best grappig, maar volgens mij zijn veel mensen er nu van overtuigd dat het beeld authentiek uit de bar in New York komt, terwijl het mij eerder een werkbezoek aan één of andere militaire aangelegenheid lijkt.

Samenvattend: er valt Pieter De Crem heel wat te verwijten (liegen, rond de pot draaien, gebrek aan respect voor vrije meningsuiting) maar daar komen nu ook een aantal onterechte zaken bij, allemaal omdat hij er zo slecht rond gecommuniceerd heeft.  Volgens mij gaat dit weer een mooie case study worden voor allerlei blogonderzoekers en communicatiespecialisten...